پارت هفتاد و نهم :
حیرت و سپس آرامش در چهره‌اش می‌دود. لبخند محوی می‌زند و نامم را چنان بااحترام ادا می‌کند که گویی دعایی مقدس است: «پیدین!»
آغوشش را باز می‌کند و من دیگر مقاومت نمی‌کنم. خودم را در پناه بازوانش رها می‌کنم و صورتم را به سینه‌اش می‌فشارم. هق‌هقم بلند می‌شود و او فقط محکم نگهم می‌دارد. دستش را نوازش‌وار روی موهای کوتاهم می‌کشد.
کنار گوشم زمزمه می‌کند: «اون تو رو نابود نکرد، پِی.
لطفا صبر کنید...
