پارت هفتاد و هشتم :
فصل ۴۴
پیدین
در بستری از مخمل سرخ نشستهایم؛ گلهایی که برخلاف تصورم، لطیف و خوشعطرند، نه چسبناک و بوی خوندهنده. پاهای خستهام را دراز میکنم و خنکی گلبرگها را روی پوستم حس میکنم. قلعه حالا در چند قدمی ماست، سایهاش سنگین و تهدیدآمیز، اما من پشتم را به آن کردهام تا واقعیت تلخِ فردا را نادیده بگیرم.
صدای کلافهی کای سکوت را میشکند: «آخه تو چطوری این کار رو میکنی؟Â
لطفا صبر کنید...
