پارت هفتاد و پنجم :
«کیت!»
صدایی آشنا توجهم را جلب می‌کند. برمی‌گردم و جکس را می‌بینم؛ با آن چشمان قهوه‌ای گرم و صمیمی.
لبخندی زورکی می‌زنم: «جکس! نمی‌دونستم اینجایی.»
لبخند او اما واقعی و درخشان است: «فکر نمی‌کردم تو رو اینجا ببینم! راستش هیچ‌جا پیدات نیست.»
غم پنهان در صدایش دلم را می‌لرزاند: «شرمنده رفیق. سرم خیلی شلوغ بوده.»
نگاهی به تخت پشت سرش می‌اندازد و می‌گوید: «اون همه‌ش سراغ
لطفا صبر کنید...
