پارت هفتاد و چهارم :
چشمانش گشاد می‌شود: «گری، بذار بشورمشون! پاک می‌شه!»
فریاد می‌زنم: «نه! پاک نمی‌شه. خون همیشه می‌مونه. خون پدرم، خون بهترین دوستم، خون همه‌ی کسایی که کشتم. دارم توش غرق می‌شم.» صدایم می‌شکند و به هق‌هق می‌افتم.
سعی می‌کند آرامم کند: «مرگ آدنا و پدرت تقصیر تو نبود.»
«شاید کار من نبود، ولی بار گناهش با منه.» پشتم را به او می‌کنم و بافته‌ی مویم را نشان می‌دهم: «لطفاً، کای! خنج
لطفا صبر کنید...
