پارت پنجاه و نهم :
گلویش را صاف می‌کند و ناگهان هوشیاری به صورتش برمی‌گردد. «می‌خوای به فرار کردن ادامه بدم؟»
با اینکه دلم آشوب است سعی می‌کنم بی‌تفاوت باشم. «سرگرمی بدی نیست.»
«چه خوب! چون منم خیال نداشتم بی‌خیال بشم.»
در کسری از ثانیه، سنگی تیز را از کنارش می‌قاپد و درحالی‌که وزنش را روی من انداخته، لبه‌ی تیزش را زیر گلویم فشار می‌دهد. «این می‌تونه اون‌قدر زخم‌وزیلیت کنه که بتونم فرا
لطفا صبر کنید...
