پارت پنجاه و هشتم :
فقط می‌گویم: «درسته.»
ذهنم پیش آوا است. کای با چنان غمی از او حرف زده بود که بندبند وجودم به درد آمده بود. خورشید بی‌رحمانه می‌تابد و جای خالی کلاهم حس می‌شود. به صخره‌های داغ اشاره می‌کنم و می‌گویم: «شرط می‌بندم روی این سنگ‌ها بشه تخم‌مرغ نیمرو کرد.»
جوابی نمی‌آید و وقتی سرم را برمی‌گردانم، می‌بینم سرش را به پشتم تکیه داده و خوابش برده است. در این لحظه او به‌طرز عجیبی شکنند
لطفا صبر کنید...
