پارت پنجاه و پنجم :
آن دو مرد درست بالای سر ما ایستاده‌اند. کای سرش را روی شانه‌ام می‌گذارد تا دیده نشود. آن‌ها چند لحظه به ما زل می‌زنند، اما بعد بی‌خیال می‌شوند و سراغ میز بعدی می‌روند. نفسم را باصدا بیرون می‌دهم و می‌گویم: «رفتن.»
او می‌گوید: «کارت عالی بود، گری!»
خودم را جمع‌وجور می‌کنم و می‌گویم: «نشستن روی پای یه نفر که کار سختی نیست.»
او نیشخندی می‌زند و می‌گوید: «نشستن آره، ولی قشنگ
لطفا صبر کنید...
