پارت چهل و هفتم :
پیدین
دیوانه‌وار دستم را به هر طرف می‌کشم تا شاید راهی پیدا کنم. هیچ راهی نیست. آب به قفسه‌ی سینه‌ام رسیده و سرمایِ فلج‌کننده‌ی آن، نفسم را بند آورده است. ناله‌کنان می‌گویم: «نه... نه! حتماً یه راهِ خروجی هست!»
کای هم با ناامیدی دیوارها را می‌گردد. صدای فریادِ سربازها نزدیک‌تر می‌شود. مشت‌هایم را به دیوار می‌کوبم: «حتماً یه راهی هست!» با ناخن‌های شکسته به جانِ دیوار می‌افتم
لطفا صبر کنید...
