پارت چهل و پنجم :
پاهایم از شدت فشار می‌لرزند. اولین بارمان نیست که امتحان می‌کنیم و خستگی و ناامیدی همزمان به جانم افتاده است. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ایستادن روی پاهایم این‌قدر کارِ شاقی باشد. به پشتش تکیه می‌دهم و با تلاشی بی‌رحمانه، پاهایم را ستون می‌کنم تا بالاخره روی زمینِ نمورِ زندان بایستم.
او آهی از سرِ آسودگی می‌کشد: «بالاخره! حالا نوبتِ بخشِ جالبِ ماجراست.»
نگاهم به تکه سنگِ تیزی می
لطفا صبر کنید...
