پارت چهل و دوم :
از لای دندان‌های کلیدشده می‌غرم: «بامزه بود. نزدیک‌تر بیا. داری دستام رو می‌کشی.»
تقریباً می‌توانم چرخش چشمانش را حس کنم.
«بله، عالیجناب. کار دیگه‌ای هم هست که بتونم واسه رفاه حال شما انجام بدم؟»
«تو واقعاً هم‌بندِ لذت‌بخشی هستی.»
حس می‌کنم سرش می‌چرخد تا سلولی که مثل زباله در آن رها شده‌ایم را بررسی کند. چیزی جز سنگ‌های ترک‌خورده و کفی پوشیده از لجن و کثافت نیست. می
لطفا صبر کنید...
