پارت چهل و یک :
پیدین لبخندی از سر آسودگی می‌زند: «مرسی، فین. یکی دو ساعت دیگه بیدارم کن، باشه؟»
فین درحالی‌که هنوز می‌جود، سلام نظامی مسخره‌ای می‌دهد، کمانش را برمی‌دارد و چند متر آن‌طرف‌تر به دیوار تکیه می‌زند. گوشه‌ای که او اشغال کرده را نادیده می‌گیرم و نگاهم را دور اتاق می‌چرخانم؛ شمع‌های پراکنده روی زمین سایه‌هایی لرزان و شبح‌وار بر دیوارهای مخروبه و سقف می‌اندازند. بادشواری درون
لطفا صبر کنید...
