پارت چهل :
در انتهای رختخواب من نشسته است؛ کمان صلیبی‌اش را با حالتی تهدیدآمیز، اما بازیگوش در دست دارد و پوزخندی گوشه‌ی لبش جا خوش کرده است. نگران‌کننده است که تماشای من در این وضعیت فلاکت‌بار چقدر برایش لذت‌بخش به‌نظر می‌رسد.
با لحنی خشک و بی‌رمق جواب می‌دهم: «نمی‌دونم، شاید به‌خاطر اینه که هنوز دست و پام بسته‌ست؟»
نگاهی سرشار از همدردیِ ساختگی به‌سمتم پرتاب می‌کند و شانه‌ای با
لطفا صبر کنید...
