پارت سی و پنجم :
خنده‌ی تلخش کلامم را میبرد: «فکر می‌کنی حالا ضعیف نیستیم؟ ما اون‌قدر تنهاییم که غذای کافی برای سیر کردن زاغه‌نشین‌ها نداریم، چه برسه به کل جمعیت. زمینی هم برای کشاورزی نمونده.»
صدایش جدی می‌شود و رگه‌ای از التماس در چشمانش می‌دود: «بدون حتی یک متحد، بدون کشوری که از ما متنفر نباشه، فکر می‌کنی قوی هستیم؟ ما رو به نابودی می‌ریم، مگه اینکه چیزی، یا کسی تغییر کنه.»
«یک کسی.»<
لطفا صبر کنید...
