پارت سی :
باغیظ می‌گوید: «چیه؟ یه بار بریدن پام برات بس نبود؟»
آهی می‌کشم و می‌گویم: «خب ظاهراً برای تو هم بس نبوده، چون هنوز داری سعی می‌کنی از دستم فرار کنی.»
«بهش عادت کن.»
«کم‌کم دارم همین کار رو می‌کنم.»
سرش را به دیوار تکیه می‌دهد و پلک‌هایش از خستگی مفرط می‌پرند. خیلی خسته به‌نظر می‌رسد؛ انگار لب مرز چیزی فراتر از بی‌خوابی ایستاده است. سرم را کج می‌کنم و در آن تاریکی کدر
لطفا صبر کنید...
