پارت سی و یک :
چشم‌هایش می‌سوزد. نجوا می‌کنم: «یادت رفته باهات چی کار کرده؟ یادت رفته مجبورت کرده چی کار کنی؟ اصلاً یادت رفته با این سرزمین چی کار کرده؟»
صدایش قاطع و آرام است: «بسه! دیگه کافیه!»
«چیه؟ تحمل شنیدن حقیقت رو نداری؟»
بازویم را محکم می‌گیرد: «گفتم بسه! داریم می‌ریم!»
کوله‌ام را برمی‌دارم و او مرا به دنبال خودش از پله‌های باریک پایین میبرد. پایین که می‌رسیم، شال را دور سر
لطفا صبر کنید...
