پارت بیست و پنجم :
از جا بلند می‌شوم، درحالی‌که پاهایم مثل آهِ بلندی که می‌کشم سست و لرزان است. در این دو هفته تنها کنشِ ارادی‌ام این است که مثل یک زندانی از این سرِ اتاق به آن سر بروم و جلوی پنجره بایستم. اما امروز انگار کمی جسورتر شده‌ام و پرده‌های مخمل را کنار می‌زنم، اما بلافاصله از این تصمیمِ ناگهانی پشیمان می‌شوم. نورِ کدر و بی‌رمقی که از پشتِ ابرهای تیره به شیشه‌ی غبارگرفته می‌تابد چشمانم را
لطفا صبر کنید...
