پارت هجده :
بین دندان‌های فشرده‌اش نفس‌نفس می‌زند: «ببین، آروم بیا! لازم نیست بهت صدمه بزنم.»
زیر حمله‌ی دیگری از تیغه‌اش جاخالی می‌دهم. «باورت می‌کردم، اگه این‌قدر مشتاق نبودی که مچ شکسته‌ت رو تلافی کنی.»
نگهبان تقریباً غرشی می‌کند و تمام وزنش را پشت ضربه‌ای می‌اندازد که می‌خواهد دنده‌هایم را پاره کند. دو نفس سریعی که همیشه می‌کشد، قبل از دیدن برق فولاد به من هشدار می‌دهند. می‌پ
لطفا صبر کنید...
