پارت هفده :
می‌توانم یک تیغه‌ی باریک را که به کمربندش بسته شده، حس کنم. قلبم از کار می‌افتد، اما دسته‌ی چاقو صاف و معمولی است. در مقابل باسنم لیز می‌خورد. لحظه‌ای مکث می‌کنم تا ناامیدی از گم شدن خنجر پدرم را قورت دهم، سپس خودم را مجبور می‌کنم تمرکز کنم.
زمینش بزن! بعد کاری که نتونستی تموم کنی رو تموم کن!
بعد از آن، به سادگی در شهر محو می‌شوم. خودم را با هرج‌ومرجی که به آن عادت دارم استتار م
لطفا صبر کنید...
