پارت یازده :
کیت منتظرانه به من اشاره می‌کند: «پس خون مال کیه؟»
«مال همون سرباز امپراتوریه که با چاقو زدتش. نزدیک «لوت» کشتش.»
دوباره همان خنده‌ی بی‌جان را می‌شنوم: «عادت بدِ چاقو زدن به مردم رو داره، نه؟»
گلویم را صاف می‌کنم. مراقبم از مرزی که دیگر نمی‌دانم کجاست، با کیت عبور نکنم: «آره، خب منم همین عادت رو دارم و اون هم سالم فرار نکرده. مطمئن شدم.»
«پس...» کیت با لحنی کشدار می‌گوید که
لطفا صبر کنید...
