پارت ده :
این اولین بار در چند روز اخیر است که او اجازه می‌دهد واقعاً و عمیقاً نگاهش کنم.
رد اشک‌ها با خستگی‌ای عمیق عوض شده است. برق خنده در چشمانش جای خود را به هاله‌ای از آشفتگی داده است که با گودی مختصر زیر چشم‌ها و ریش‌های نتراشیده همراه می‌شود. نگاهم روی همان پیراهن چروکی می‌ماند که سه روز است تنش می‌بینم؛ دکمه‌هایش نیمه‌باز است و آستین‌هایش پر از لکه‌های جوهر شده است.
«آره، خب
لطفا صبر کنید...
