پارت نهم :
رسیدن به مرز «بیابان اسکورچز» جانم را می‌گیرد. سفری طولانی و زجرآور است. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم از دیدن یک مشت خاک و شن این‌قدر خوشحال شوم، اما بعد از ساعت‌ها قایم‌موشک‌بازی و فرار از لبه‌ی تیغ، دیدن آن پهنه‌ی وسیع باعث می‌شود با وجود درد، لبخند بزنم.
سربازهای کمی لب مرز بیابان هستند. مردمِ شهرهای «دور» و «تاندو» عقلشان می‌رسد که پایشان را در ایلیا نگذارند تا مبادا با یک «عادی»
لطفا صبر کنید...
