پارت سوم :
«دلت نمی‌خواد بدونی کی بابات رو کشت؟»
لرزه‌ی بدی ستون فقراتم را درمی‌نوردد و صدای سرد پادشاه هنوز در جمجمه‌ام اکو می‌شود.
«بذار این‌جوری بگم. اولین برخورد تو با یه شاهزاده اون وقتی نبود که جون کای رو توی کوچه نجات دادی.»
اگر خیانت سلاح بود، آن روز پادشاه آن را دودستی تقدیمم کرد و تیغه‌ی کندش را توی قلب شکسته‌ام فرو کرد. نفس لرزانی بیرون می‌دهم و سعی می‌کنم فکر پسری با چشم‌های خاکستری را از سرم بیرون کنم؛ چشم‌هایی که به برندگی همان شمشیری بودند که سال‌ها پیش سینه‌ی پدرم را شکافته بود.
تلوتلوخوران بلند می‌شوم و وزنم را روی تخته‌های اطراف می‌اندازم. درحالی‌که بی‌هوا با حلقه‌ی نقره‌ای توی انگشت شستم بازی می‌کنم، گوش تیز می‌کنم تا صدای جیرجیر بشنوم. تمام تنم درد می‌کند و حس می‌کنم استخوان‌هایم از شیشه ساخته شده‌اند و هر لحظه ممکن است خرد شوند. زخم‌هایی که یادگاریِ نبردم با پادشاه هستند، باعجله و دست‌های لرزان پانسمان شده‌اند؛ حاصل هق‌هق‌های بی‌صدایی که دیدم را تار کرده بود و بخیه‌هایم را کج‌وکوله.
بعد از اینکه لنگ‌لنگان از میدان مسابقه به «کوچه‌ی لوت» فرار کردم، خودم را به آلونک سفیدی رساندم که خانه‌ام بود و برای «گروه مقاومت» مقر فرماندهی، اما هیچ‌کس نیست. خبری از چهره‌های آشنا در اتاق مخفی زیرزمین نیست. من مانده‌ام و درد و گیجی مطلق.
تنها هستم. همیشه تنها بوده‌ام و حالا باید گندی که بدنم، مغزم و قلب خونینم است را به تنهایی جمع کنم.
چوب زیر پایم ناله می‌کند. پوزخند می‌زنم.
دوباره زانو می‌زنم و تیرک را بالا می‌کشم. سرم را باتأسف تکان می‌دهم و زیر لب زمزمه می‌کنم: «نوزدهمین تخته از سمت پنجره بود نه در. خنگ شدی، پِی.»
دستم را توی تاریکی می‌برم و انگشتانم دور دسته‌ی چرمی یک خنجر حلقه می‌شود. قلبم تیر می‌کشد. چقدر دلم می‌خواهد دسته‌ی استیل و تراش‌خورده‌ی خنجر پدرم را لمس کنم.
اما من انتخاب کرده بودم. آن لحظه که تیغه‌ی عزیزم را توی گلوی پادشاه فرو کردم، خون ریختن را به خاطره‌بازی ترجیح دادم. تنها حسرتم این است که او خنجر را پیدا کرده و قول داده فقط وقتی پسش بدهد که آن را توی کمر خودم فرو کرده باشد.
انعکاس چشمان آبی و خالی‌ام روی تیغه‌ی براق خنجر می‌افتد و وحشت‌زده‌ام می‌کند. پوستم پر از خراش و بریدگی است. آب دهانم را قورت می‌دهم و انگشتم را روی زخم زشتی که از کنار گردنم پایین رفته می‌کشم. سرم را تکان می‌دهم و خنجر را توی چکمه‌ام سر می‌دهم تا آن تصویر ترسناک را پنهان کنم.
کمان و تیردانی پر از تیرهای تیز هم آنجاست. سایه‌ی لبخند غمگینی روی لبم می‌نشیند؛ یاد پدر می‌افتم که با آن درخت کج‌و‌کوله‌ی پشت خانه تیراندازی یادم می‌داد.
کمان را روی دوشم می‌اندازم و بقیه‌ی سلاح‌ها را زیر‌و‌رو می‌کنم. چند چاقوی پرتابی برمی‌دارم و می‌اندازم توی کوله‌ای که قبلاً با جیره‌ی غذا، پتو، قمقمه و چند تکه لباس مچاله پر کرده‌ام. به زور روی پاهایم می‌ایستم.
هیچ‌وقت آن‌قدر احساس شکنندگی نکرده‌ام. این فکر عصبانی‌ام می‌کند و خونم به جوش می‌آید. چاقویی را از کمرم می‌کشم. دلم می‌خواهد آن را با تمام زورم توی دیوار چوبی و پوسیده‌ی روبرو فرو کنم. وقتی دستم را بالا می‌برم، داغی که بالای قلبم حک‌شده کشیده می‌شود و دردِ سوزناکی در بازویم می‌پیچد.
یک یادآوری ابدی. نشانی از چیزی که هستم یا بهتر بگویم چیزی که نیستم. نشانی از «عادی» بودن.
چاقو را پرت می‌کنم. تیغه با صدای خفه‌ای توی چوب می‌نشیند. جای زخم روی سینه‌ام می‌سوزد؛ انگار دارد به وجود ابدی‌اش روی بدنم فخر می‌فروشد.
«نشانم رو روی قلبت می‌ذارم، مبادا یادت بره کی اون‌و گذاشته.»
با قدم‌های محکم به‌سمت چاقو می‌روم تا بیرون بکشمش که تخته‌ی زیر پایم جیرجیر می‌کند. با اینکه تخته‌های لق توی محله‌های فقیرنشین چیز عجیبی نیست، اما کنجکاوی‌ام گل می‌کند. خم می‌شوم.
اگر قرار بود هر تخته‌ای که صدا می‌دهد یک مخفیگاه باشد، الان کف خانه آبکش شده بود.
چوب بلند می‌شود و همزمان ابروهای من هم تا رستنگاه موهایم بالا می‌پرد. خنده‌ی تلخی می‌کنم و دستم را توی تاریکیِ محفظه‌ای می‌برم که حتی روحم هم از وجودش خبر نداشت.
چقدر احمق بودم که فکر می‌کردم «گروه مقاومت» تنها رازی بود که پدر از من پنهان کرده بود.
انگشتم به چرم کهنه‌ای می‌خورد. کتاب بزرگی را بیرون می‌کشم که کاغذهایش دارد بیرون می‌ریزد. ورق می‌زنم. دستخط شلخته‌ی یک «شفابخش» را می‌شناسم.
دفترچه‌ی خاطرات پدر.
سریع می‌چپانمش توی کوله. نه وقتش را دارم و نه امنیتش را که الان بنشینم و خاطراتش را بخوانم. زیادی اینجا مانده‌ام؛ روزهای زیادی را با زخم و ضعف و ترسِ گیر افتادن هدر داده‌ام.
لطفا صبر کنید...
