نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت بیست و هفتم :
سردی تمامِ وجودش را گرفت و صدای اشنایی میانِ آن همه صدا پررنگ‌تر شد.
«بی تو خونه دلم، خونه رنج و محنته
به گوشت نمی‌رسه، ناله جان گدازِ من
من همه خواهشم تویی، روی نیایشم تویی
از تو پره وجودم، دست نوازشم تویی»
با برخورد دوباره موج به پاهایش، با دم عمیقی چشم‌هایش را باز کرد.
دیگر صدای پسر را نمی‌شنید.
صدای همان گروه بود که حالا به سکوتِ اهنگ و صدای خنده‌هایشان ب
لطفا صبر کنید...
