روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت هفتاد و سوم :
پلک‌هایم، مثلِ بال‌هایِ سوخته‌یِ پرنده‌ای زمین‌گیر، به سختی لرزیدند. نورِ اندک، نه هدیه‌ای از جانبِ امید، که تیغی بود سرد و آهسته که در مردمکِ چشمم فرو رفت.
کم‌کم، اشکالِ محیط، از دلِ سیاهیِ غلیظ، شروع به جان گرفتن کردند. نه واضح و شفاف، بلکه وهم‌آلود و لرزان؛ چون نقاشی‌ای که رنگ‌هایش در آبِ راکد حل شده باشند و طرحی مبهم بجای گذاشته باشند.
اولین حسی که از اعماقِ وجودم برخا
لطفا صبر کنید...
مادمازل
2اسکار مادر و پدر نمونه میرسه به این دو بزرگوار 😂 قشنگ لی لی اینطوریه که بد و انتخاب کنم یا بدتر.....