پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و پنجاه و پنجم :
جواب پیام هایم هم ترکیب شده با یک سرسنگینی محض بود که شک نداشتم بی ارتباط با این عکس العمل های جدید و تازه ی میرا نیست.
-نمی شنوی صدامو؟ می گم به پشت برگرد.
آمپول آماده شده میان دستش و هوایی که از آن گرفت، می گفت باید تن به خواسته اش دهم ولی واقعا از این وضع گرفتار شده خسته بودم.
-من حالم خیلی بهتره میرا..ممنون دیگه نیازی به تزریق نیست.
-یعنی چی؟ هنوز سه تا آمپول دیگه داری..زو
لطفا صبر کنید...
