پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و پنجاه و سوم :
که مبادا مقام خانوادگی اش متزلزل شود که اگر بشود مادرم را میان کوچه انداخته و دو تا کودکش را خواهد گرفت.
روح من از همان وقت ها مرده بود.
فریال نباید اینطور خیره ام می شد.
-میشه از اتاقم بری بیرون؟
نهایت زورش همین بود؟
دختره ی ابله.
من اگر بودم تک تک موهای دختر مقابلم را از ریشه جدا می کردم.
-نه! چون می خوام مراقبش باشم.
-خودم هستم میرا.
-ولی تو از پزشکی چیزی نم
لطفا صبر کنید...
