رعیت ارباب زاده به قلم زهرا خزائی
پارت دویست و چهل و یک :
گفت و با پرت کردن،شال ام تو بغل ام از کنارم رفت...
خیلی تنها شده بودم،باید هرچه زودتر اردوان رو میدیدم!
حالا وقت اینکه ناراحت باشم و گریه و زاری کنم نبود..
من دختری نبودم که با این بید ها بلرزه،اصلا هم از کاری که با اردوان کردم ناراحت نیستم..
اتفاقا خوشحال هم هستم،و تمام گریه زاری هام بخاطر جدای از اردوان بود..
با پوشیدن مانتوی مشکی رنگم از خونه بیرون زدم،صدای مادرم رو میشن
لطفا صبر کنید...
