گالری مردگان به قلم زهرا رحمانی
پارت پنجاه و چهارم :
در کنارش ایستاد. تندیسی که ظاهرا برنده‌ی خاص جشنواره بود؛ اما هیچ طرفداری نداشت. تنها و بی‌کس، آنجا قرار گرفته بود. حتی بدون پر شدن حفره‌های چشمانش!
تندیس خودش برخلاف باقی، هیچ داستانی نداشت. باز هم ایستاد و گوش داد؛ هیچ!
فکر کرد و تلاش کرد منطقی بیاندیشد. تفاوت تندیس خودش با باقی، چشمانش بود. پس هر چه بود از ارتباط تندیس و آن سنگ‌ها نشات می‌گرفت.
تکانی خورد. به یاد الماسی افت
لطفا صبر کنید...
