در آغوش دشمن به قلم نسترن شاکر
پارت شصت و دوم :
**فصل ۷۹: آینههای ترکخورده**
ترلان روی صندلی خشکش زد. کمرش صاف شد و نگاهش در هوای سنگین اتاق مثل تیغی معلق ماند. سعی داشت چهرهاش آرام بماند، اما انگشتانش که دستههای چرمی صندلی را میفشردند، لرزشی خفیف را لو میدادند: «ببخشید؟» او این کلمه را با چنان برودتی ادا کرد که گویی میخواست ترسِ رسوخ کرده در استخوانهایش را پشت دیواری از تکبر پنهان کند.
شاهرخ به جلو خم شد. لبخند ک
لطفا صبر کنید...
