سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و چهل و چهارم :
خواستم از اتاق بیرون برم که در باز شد و محمد با اون سر وضعش داخل اومد. نگاه آتیشی سمتم انداخت و با حرص گفت: آخه مگه من بهت نگفتم بمون برمی‌گردم؟
واقعا حوصله کلکل با اون رو نداشتم و به قدری ذهنم درگیر بود که فقط داشتم به خودم فشار میاوردم تا شده فقط یکمی از دیشب رو یادم بیاد.
- چرا حرف گوش نمی‌کنی؟
بعد با حرص چنگی توی موهاش زد.
- جنبه نداری مجبوری بشینی زهرماری بخوری؟
انگار ز
لطفا صبر کنید...
