سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و چهل و دوم :
بعد با دست به جایی اشاره زد.
- بیا بریم اونجا وایسیم.
باشهای گفتم و کیفم رو برداشتم و همراهش از بین جمعیت گذشتیم. کوتاهی موهام به شدت معذبم کرده بود چون بقیه هم یه طور عجیبی نگام میکردن. حالا بهخاطر اون بود یا همراهی محمد که نصفِ اونجا شاید اکس و جاست فرندش بودن یا چی رو نمیدونم.
تو طول راه، همش دخترا داشتن بهش سلام میکردن و محض رضای خدا، یه دونه پسر ندیدم بگه محمد داداش Ú
لطفا صبر کنید...
