پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و پنجاه و دوم :
باز دوباره دهان باز می کرد به تشر رفتن من که تو خانمِ میرا چه بخواهی و نخواهی زنده هستی و باید تا آخرین لحظه برای بودن در این دنیا تلاش کنی.
که تنها او می توانست پزشک بودن من را یادآور شود و من بر سرش فریاد بکشم که دیگر این لقب مزخرف را به من نگوید.
اویی که حس می کردم هشیاری اش در حال کم شدن است.
او نباید قبل از من می مرد، نباید.
باز فریاد کشیدم.
-مگه نمی گم زنگ بزنید اورژان
لطفا صبر کنید...
