پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهل و نهم :
این جمله را هر بار می گفت، خنده ام می گرفت، یک خنده ی تلخِ ترکیب شده با افسوس.
-حالا خوبه پدر ما خیلی قبل تر از ازدواج مسلمون شده بود.
-می دونم. ولی مگه دلش صاف شد تا مدتا..خداییش بابات خیلی راه اومد باهاش. وگرنه کسی اون حرفا رو تاب نمی آورد.
خودم میلی به خوردن نداشتم.
قصدم تنها خوردن یک چای تلخ بود که آن هم سرد شده بود.
عوضش کردم.
-دایی امیر که همیشه مثل پروانه دور شما
لطفا صبر کنید...
