پای انتخابم ایستاده ام به قلم مرضیه نعمتی

پارت دوم :

به آشپزخانه رفتم و دست و رویم را شستم و چای برداشتم و با بیسکوییتی که روی اپن بود سرسری خوردم. بعد هم حاضر شدم و همراه مادرم سوار پرایدم شدیم و راهی خانه خاله زیبا شدیم. در طول مسیر مادرم صحبت می‌‌کرد:
ـ دیشب ساره بچه‌م زنگ زده بود. صداش ناراحت بود. می‌دونم از زندگیش راضی نیست ولی نمی‌خواد ما چیزی بفهمیم. نمی‌خواد به ما غصه بده.
فرمان را به طرفی چرخاندم و دلداری‌‌اش دادم:
ـ قربونت برم! غصه نخور دیگه! هر کی قسمتی داره. قسمت ساره‌‌ام این بود.
ـ هزار بار خودم رو سرزنش کردم که چرا قبول کردم. اون عاشق بود، نمی فهمید. من که می فهمیدم. بچه‌رو غریب کردیم رفت.
ـ غریب چیه مامان خوشگلم؟ مگه گرگان کجاست؟
و با لحن شوخی ادامه دادم:
ـ بده یه جا پیدا کردیم؟ هر وقت دلمون شمال خواست میریم خونه ساره.
مادرم بغض کرد و گفت:
ـ شمال به چه دردم می‌خوره وقتی می‌دونم بچه‌م اونجا خوشحال نیست؟ باباتم که اصلا دلسوز نیست. تا یه چیز بهش میگی فوری میگه ساره خودش خواست.
سرم را تکانی دادم و هیچ نگفتم. مادرم همیشه از بی خیالی و خونسردی زیاد پدرم شکایت می‌‌کرد. می‌‌گفت: «آدم احساسی‌‌ای نیست. از اوایل ازدواجم تا حالا برام یه شاخه گل نگرفته. انقدر تو کارش با سند و مدرک سر و کار داره که زندگیش بر پایه اینا شکل گرفته. منم که دارم باهاش زندگی می‌‌کنم وگرنه هیچ زنی نمی‌‌تونه.»
کمی به مادرم حق می‌‌دادم اما نه در حدی که هیچ زنی نتواند با پدرم زندگی کند. پدرم اخلاق خوب زیاد داشت ولی مادرم نمی‌‌دید. مادرم زن شیک وبا کلاسی بود اما پدرم کاملا ساده.
از آنجایی که سال‌‌ها هم در قوه قضاییه مشغول به کار بود ذهن کاملا منطقی و استدلالی‌‌ای داشت. حتی چند بار جلوی من و ساره گفته بود: «مرد اگه زنش مرد باید سریع ازدواج کنه و حق داره.»
و خشم مادرم برانگیخته شده و گفته بود: «حداقل بذار من بمیرم بعد این حرفو بزن.»
گاه و بی گاه از طریق اقوام پدری‌‌‌ام شنیده بودم که مادرم فیس و افاده‌ای بود و تا حدودی قبول داشتم. چند بار هم گفته بودم که مادرم کمی با اقوام راحت‌‌تر رفتار کند اما قبول نمی‌‌کرد و می‌‌گفت: «اینا منو تو گذشته بیچاره کردند! بعدم رفتار من ایرادی نداره. از قدیم همین بوده. من آداب دونم اما فامیل بابات نه.»
با صدای مادرم از فکر بیرون آمدم:
ـ به خاله‌ت چیزی نگیا. نمی‌خوام بفهمه ساره اونجا ناراحته.
به مادرم نگاه کردم که عینکش را کمی بالا کشید و با دستمال کاغذی اشک چشمانش را پاک کرد.
ـ چی کار دارم بگم؟ بعدم مردم خودشون هزار تا گرفتاری دارن. به فکر مشکل ما نیستند.
ـ خیلی‌ام هستند. خواهر من همیشه سرش تو زندگیم بوده و دخترش رو با دخترای من مقایسه کرده.
سری تکان دادم و هیچ نگفتم. سر کوچه خاله، ماشین را پارک کردم و پیاده شدیم. همین که زنگ را زدم در باز شد و چهره پسری جوان با قدی بلند و اندامی قرص و محکم نمایان شد که برای لحظه‌‌ای دلم را برد. آنقدر نگاهش گرم و با محبت بود که لحظه‌‌ای فراموش کردم کجا هستم. او هم کنجکاو به من نگاه می‌‌کرد. با صدای خاله زیبا به خودم آمدم:
ـ به به! خوش اومدین! صفا آوردین! امیر جان! خواهرم و دخترخواهرم هستند.
و او را هم به ما معرفی کرد:
ـ امیر جان پسر برادر شوهرم آقا سجاد!
پسر جاری خاله زیبا را ندیده اما همیشه تعریفش را شنیده بودم. فرشته می‌‌گفت: «امیر ماهه. برادر نداشتمه. خیلی دوسش دارم.»
و خاله زیبا چندین بار در مورد با معرفتی و خوش قد و بالایی امیر گفته و مرا مشتاق دیدارش کرده بود. امیر ابتدا با مادرم احوالپرسی کرد و بعد هم با من. در حالی که لبخند جذابی بر لب داشت گفت:
ـ چه افتخاری نصیب من شد امروز ملاقاتتون کردم. همیشه ذکر خیرتون منزلمون هست.
مادرم که از ادب و احترام امیر خوشش آمده بود لبخندی بر لب نشاند و تشکر کرد و گفت:
ـ حال مادرتون چطوره امیر آقا؟
ـ سلام دارن خدمتتون.
صدای خوبی داشت. بم و مردانه و قوی. رو به خاله زیبا گفت:
ـ زنعمو با اجازتون من مرخص می‌‌شم.
خاله زیبا لبخندزنان گفت:
ـ امیر جان بیا خونه یه چایی بیارم خستگی در کن.
امیر که معذب شده بود، گفت:
ـ نه ممنونم. جایی کار دارم. باید برم.
و از همگی‌‌امان خداحافظی کرد. زمانی که از در بیرون می‌‌رفت، لحظه‌ای نگاهش به من افتاد. لبخند کمرنگی بر لب نشاند و بیرون رفت. به در بسته نگاه کردم و با خودم فکر کردم: «چرا انقدر ازش خوشم اومد؟ دوست داشتم بیشتر اینجا باشه.»
با صدای خاله زیبا از خودم بیرون آمدم:
ـ چرا واستادی خاله؟ بیا بریم داخل.
همراه خاله و مادرم داخل خانه شدیم.