روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت شصت و هفتم :
چرخشِ ناگهانیِ سرم به سمتِ پدرم، بیشتر از هر فریادِ ناگفتهای بود که بیانگرِ عمقِ بهت و ناباوریِ من بود.
با وجود اینکه هنوز رد اشکهایِ داغم را بر گونههایم حس میکردم، در گودیِ چشمهایِ مضطرب و خستهیِ پدرم خیره شدم.
لرزشی که از درونم آغاز شده بود، حالا در تمامِ وجودم میپیچید و صدایی که به سختی از گلویم خارج شد، بریده بریده و لرزان بود، اما کلماتی که به زبان آوردم، قاطع و آØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۳۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
بهار
0الان یعنی مانی مرد یا نه؟
۸ ماه پیشبنفشه
0آره دیگه مرد
۸ ماه پیشالمیرا
0پتاسیم میکشه بعدم تعویض دارو اشتباهه و هیچ وقت انجام نمیشه
۸ ماه پیش....
0رمان بدرد بخوریه موضوعشم قشنگ و جدید و جالبه منتها باید اعصابتون بکشه بذای طی اتفاقات
۸ ماه پیشحوری
0خیلی خوب گفتی😂😂
۸ ماه پیشبرکه
0خانوادگی دیوونن خداروشکر
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

مادمازل
2بابا این پدر هم روانیه یعنی چی ما خانواده ایم 😐 چه خانواده ای؟ دختره از بچگی تحت ظلم و آزار بوده بعد هم ولش کردین حالا یک خانواده این؟