پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و چهل و هفتم :
حدس های خوبی به ذهنم نمی رسید.
دستش که زیر گلو چنبره زد،" آرام باش"ی خواندم که هیچ جنبه ی عملی نداشت.
باز اشکش راه گرفته بود.
-سنم کم بود. مجبور بودم تو خونشون و کنار چاندا بمونم. خونه که نه، عمارت پر زرق و برقشون. کنار پدر و مادر و خواهر و برادرش. برادر پست تر از خودش..
-بهتره اگه اذیتت می کنه در موردش حرف نزنی یا بذاری یه وقت دیگه.
-می خوام بگم.در موردش می خوام حداقل با یه
لطفا صبر کنید...
