سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و سی و هفتم :
***
«نیهان»
- تو دل بده به دلم، ببین من چطوری یه کاری می‌کنم همش بهت خوش بگذره!
پوزخندی زدم و نگاهی به لبخند دندون نماش و اون عینکش که جزء ثابت صورتش بود انداختم.
- اون وقت چیکار می‌کنی؟
دستی به پیراهن مردونه‌ای که توی تنش خیلی شیک نشسته بود کشید و بعد دست توی جیبش کرد.
- تو کل عمرتو مشغول درس خوندن بودی، اصلا یه ذره تفریح و سرگرمی نداشتی، من یه کاری می‌کنم قشنگ بهت خوش
لطفا صبر کنید...
نیا
3بابا کوه غرور بامزه ان