ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و پنجاه و ششم :
نم باران آرام شد و اشک آسمان بند آمد، خاموشی با شهر گلاویز شد انگار هر آدمک در خواب راه می‌رفت. روشنایی روز محو و شلوغی شهر آرامش را برهم می‌زد. میان قدم‌های مردمی که با بند آمدن باران خیابان‌ها را شلوغ کرده بودند در پیاده‌رویی خیس می‌شد رسید به درمانگاهی خفه و شلوغ از آدم‌هایی که هریک از دردی ناله می‌کردند. هوای دم همه را آزرده بود و این هوا آغشته به بوی الکل و ترکیب با عطرهای تلخ و ش
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۲۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۴۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
افسون
0مطمئنم میخواد با یه تیر چند تا نشان و بزنه دزدیده شدن نشاط رو میندازه گردن نیکو و مزدک همه هم بخور می کنند که دست نداشته خودش رو از درد کم کاری و کثافت کاری هاش راحت کنه دریغا که نمیدونه دست بالای دست بسیار آخرش میشه همون جواب چاه مکن بهر کسی اول خودت دوم کسی🤨😲
۷ ماه پیش
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
دقیقا همینه جمله خیلی برای ایرج مناسبه🫣
۷ ماه پیشتیسراتیل
0وایییییی که چقد هیجان انگیز شده، عالی 😍🔥
۸ ماه پیشدریا
0اینطور که به نظر میاد قراره کشتار دسته جمعی رخ بده...!!!😶
۸ ماه پیشدریا
0بازهم پارت هدیه🤩🤩
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0ایرج،یه تنه این جنایت ناجوری رو ساخت،تو آدمی ایرج؟؟