ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و پنجاه و یک :
آسمان از آخرین قدمگاه عصر در تله‌ی غروب گرفتار شد، غروب آمد و نم باران را هدیه آورد.
در روستا؛ بامداد نشسته بر زمین مقابل درگاه خانه و عقب‌تر از راه‌پله‌ای که قطرات باران رویش فرود می‌آمدند، آرنج‌ها را به زانوی پوشیده از شلوار مشکی همرنگ گرمکنی که روی رکابی به همان رنگ پوشیده بود، تکیه داده و شومیز مشکی رامی که شب قبل وقتی که زیر پنجره خوابش برد رویش انداخت را در دست گرفته و س
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۱۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۴۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
مهدیه فیروزی | نویسنده رمان
وااای😂
۷ ماه پیشفاطمه زهرا
0یه موضوعی که توی رامی هست و خیلی از ادما دچارشن حتی ممکنه خود من،توی این پارت به شدت واضح بود،اینکه بعضی وقتا در کمال پررویی خودخواهیم در شرایط مخصوصی و به حس و نظر و دلیل طرف مقابلمون اهمیتی نمیدیم و فقط حسی که بهمون دست داده رو درنظر میگیریم.
۷ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
آره واقعا، بزرگترین مشکل خیلی از بچه‌های ناجوری همینه، اکثرا دنبال حق خودشونن و چون حس میکنن درک نمیشن تلاشی برای درک باقی نمیکنن؛ اول واکنش، بعد درک.
۷ ماه پیشmacani
0ماشالله رامی بتاز دختر😎
۸ ماه پیشدریا
0امیدوارم حالا که رازان فهمید راز بین خودش و بامداد لو رفته،بلایی سر نشاط نیاره😕
۸ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
دیگه هرکاریم بکنه رامی جلوش می‌ایسته..
۸ ماه پیشدریا
0کاش زودتر بامداد نامه رو ببینه🥲
۸ ماه پیشنیا
2اهان بالاخره گفت بالاخره گفت. نه رازان جان تو برو پیش مزدک.پررو .خودشو یادش رفته وای مهدیه جون من بازم امشب پارت بده بدجایی تموم کردی
۸ ماه پیشمهدیه فیروزی | نویسنده رمان
ساعت ۹ منتظر باش🫣🔥
۸ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
فاطمه زهرا
0اگه از دید رازان نگاه کنم به رازان حق میدم،از دید رامی نگاه کنم بازم به رازان حق میدم😍😍😍😍😍😍😍