سیاهی لشگر به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت دویست و سی و پنجم :
بابا لپش رو کشید و خندید.
- بابا قربونت بره قند و عسلم، محمد که بچه ما نیست، مامانت تو جوب دیدش دلش سوخت برداشتش!
مریم یه نگاه عجیبی بهم انداخت.
چشم غره‌ای به بابا رفتم و سرم رو با تاسف تکون دادم.
- یه ذره احترام من رو نگه دارید بچه یاد بگیره!
از سر جام بلند شدم و به اتاقم رفتم.
با حرص و عصبانیت لباس‌هام رو عوض کردم و از اتاق بیرون زدم. این بار مامان حاضر و آماده دم در وایسا
لطفا صبر کنید...
