روح جنگل به قلم فاطمه مهدیان
پارت شصت و چهارم :
درب آسانسور بی‌صدا کنار رفت و هوای طبقه دوازدهم مثل موجی سنگین به صورتم خورد. بوی تند گوشت سوخته و خون در فضا پخش بود؛ بویی که نه کاملاً تازه بود و نه کهنه، چیزی میان این دو، مثل زخمی که هنوز بسته نشده باشد. ناخودآگاه نفس کوتاهی کشیدم. هوا سرد نبود، اما سرمایی زیرپوستی در آن جریان داشت که به استخوانم می‌رسید.
سالن کشیده و طویل بود؛ دیوارها از صفحات فلزی یکدست بدون حتی یک ترک یا پنجره
لطفا صبر کنید...
مادمازل
1*** و از کجا آوردی آخه مرد 😐 حالا این زنیکه چرا اینقدر تعصب داره روی لی لی. از فریبا هم دیوانه تره