ناجوری به قلم مهدیه فیروزی
پارت سیصد و سی و هشتم :
شب عمق گرفت، ماه درخشان شد، ستارگان صف کشیدند و به نوبت چشمک زدند.
در کوچه‌های غرق سایه‌ی شهر که نور ماه با درخشندگی خیره‌کننده‌ای بهشان تابیده بود، مردی در آن تیشرت راه‌راه خاکستری و مشکی که رویش پیراهنی با دکمه‌های باز همرنگ مشکی شلوار پوشیده و آستین‌هایش را بالا داده بود، در کنار مردی دیگر به کوچه‌ای که دقایقی طولانی قبل درمان را داشت و رامدخت و در باریکه‌اش بامداد، وار
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۲۱ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۶۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
نظرده
0نیکو در واقع به رامی و بامداد لطف کرد ولی خودش تنهایی مدارک را به دست آورد ایرج چه کمکی کرد ؟حنیف چرا نامه را به بامداد نمی ده تا سوتفاهم برطرف بشه ؟نیکو چرا نگفت عکسهاکار یاسر ؟ آدمهای حرص دربیار 😜