پارت سیصد :
***
آرمان نگاهی به ساعت روی مچ انداخت. 05:50 بامداد. هوای سپیده دم سرد بود.
کت را از دستان گروهبان چنگ زده و از ون فاصله گرفت. شانه‌های برهنه سام را پوشاند و دو لبه کت عملیاتی را از جلوی بدن او نزدیک کرد.
ایستاده، درحال تماشای دو نیروی امداد که به وسیله تخت تاشو جسم کفن پیچ پدرش را به هلیکوپتر منتقل میکردند بود. زیر پلکهای متورم و چشمانش غرقه در خون است. پرتو‌های خورشید درز می
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۶۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
فاطی
1اقا من حس میکنم روفوس و مایک برادرن عکساشونم شبیه هست
۹ ماه پیش...
0داش همو دوست دارن چه برادری
۸ ماه پیشپری
3خدایا ی نویسنده چطور میتونه انقد معرکه باشه؟🥺خدایا قشنگ تر از این رمان هم مگه هست😭
۹ ماه پیشنگین
1خواستم نظرمو بنویسم که دیدم شما تمام وکمال نوشتین 😍
۹ ماه پیشماهرخ
4رمانت اونقدر تک و بی نظیره که جای هیچ ایرادی نداره،با رمانت خندیدم عصبی شدم گریه کردم ولی هر لحظه بیشتر از قبل عاشقش شدم محشری عزیزم 🫶🏻😍
۹ ماه پیشفاطی
2و من پراز حس درد.پراز دلتنگی.گناه..هیچ چیز من را آرام نمیکند..مادر میتوان با او آرام شد..مادر است ولی بوی پدر میدهد
۹ ماه پیشم
2سام داره خودشو نابود می کنه،کاش بتونه به این حس گناه غلبه کنه 🥺
۹ ماه پیشفرشته
2عالی بود ممنون
۹ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
زهره
0امان از دوست داشتن