پارت دویست و نود و نهم :
مدتی گذشته بود. ساعت درست روی مچ دست چپش بود. اهمیتی نمی‌داد. ذهنش در آن واحد به لحظات بیشماری گره خورده بود. مردی مانند او که هر حرکت و کنشش را ابتدا با چک کردن زمان و ساعت شروع می‌کرد... ذهنش سازماندهی‌ای بی نقص از تمامی فعالیت‌های روتین و غیرتکراری داشت حالا از زمان غافل بود. کسی چه میدانست. شاید یک ساعت گذشته... شاید دو ساعت... شاید حتی ده دقیقه هم سپری نشده. شانه‌اش توسط فردی لمس شد:
لطفا صبر کنید...
آمینا
1چه رویای شیرینی داشت.سام عزیزم😭😭😭