پی یار به قلم الهام فتحی
پارت صد و سی :
ببخشیدی خواندم و از پای میز بلند شدم.
به قدم هایم سرعت دادم که به او برسم.
الان وقت توضیح دادن بود؛ می گذاشتم آرام شود کار از کار می گذشت.
-فریال جان؟
برعکس هر بار که با یک جانمِ حال خوب کن به سمتم بر می گشت، نایستاد.
در کوچه را باز کرد و با درآوردن گوشی اش از کیف نشانم داد این بی توجهیِ عامدانه را.
قدم هایم حالت دو سرعت گرفت و با گرفتن بند کیفش راهش را سد کردم.
-دار
لطفا صبر کنید...
