سلبریتی منفور من به قلم زهره پورصباغ
پارت دوم :
وقتی اجرایش تمام شد و حضار بلند شدن و شروع به تشویق کردن؛ فکری به ذهنم هجوم آورد؛ فرصت را غنیمت شمردم و به سمت ورودی پشت صحنه دویدم.
آقای غفاری.... ! ببخشید.
نفسم بریده بود؛ و گلویم خشک خشک بود؛ همان مردی که دم در؛ ورودی مانعم شده بود دوباره مقابلم ایستاد.
بازم تو دخترجون.
بریده بریده گفتم؛ _این رو فقط به ایشون بدید لطفا؛ و ساک حاوی؛ کتابم را به دستش دادم؛ این کتاب رو؛ خودم نوشتم برای ایشونه.
مرد کتاب را گرفت و با نگاهی گذرا به عنوانش سرش رو تکان داد؛ _باشه میدم بهشون.
نفس راحتی کشیدم و لبخندی زدم؛ ممنون.
چند ثانیه که؛ گذشت وصدای تشویقها هنوز بلند بود؛ او هم از صحنه پایین آمده بود و به سمت یکی از درها میرفت. من با چشمانی که؛ منتظر ماندم؛ منتظر؛ یک نگاهش؛ یک لبخند که بهم میزد موقع دریافت کتاب.
اما هیچ؛ اتفاقی نیفتاد؛ در با شدت؛ جلوی چشمانم بسته شد و مرد انتظامات دوباره در مقابل دیدگانم ایستاد.
تموم شد بفرمایید.
حس گس و تلخی در دهانم پیچید.
_ شما که گفتید میدید بهشون؛ پس چرا اونجا موند.
مرد شانه بالا انداخت؛ _دادم؛ شاید وقت نکردن ببینن؛ خیلی شلوغ بود؛ بعد هم از من به تو نصیحت دختر جون؛ عشق به سلبریتی به هیچ جا نمیرسه.
باورم نمیشد؛ تلخ شدم؛ اون مرد چی میگفت؛ با تلخی و گیجی گفتم؛ من عاشق ایشون نیستم؛ من... من فقط صداشون رو دوست دارم؛ همین.
فهمید ناراحت شدم که ادامه نداد و تااخرسالن همراهم اومد و گفت؛ در هرصورت میخوای برم کتابت رو برات بیارم؛ پشت صحنه جامونده.
لب گزیدم و خجالت زده گفتم؛ نه نمیخواد؛ مال خودتون.
مرد سری تکان داد و من هم شرم زده؛ درحالیکه وجودم پراز غروری بود که نابود شده بود و قلبی که شکسته شده بود؛ به سمت در رفتم.
آن نود صفحه که با تمام وجودم نوشته بودم؛ مثل اینکه قرار بود به عنوان؛ یک شی بی ارزش؛ در پشت صحنه باشد.
حس تحقیر و سرخوردگی مثل خوره به جونم افتاد؛ و همه اون عشق؛ و علاقه در یک لحظه به دلگیری عمیق تبدیل شد.
به؛ خانه که رسیدم؛ به اتاقم پناه بردم.
موبایلم؛ را روی میز گذاشتم و خیره به عکس او ماندم.
چقدر ساده لوح بودم؛ لب گزیدم و در یک عملیاتی که ناشی از خشم زیادم بود؛ تمامی آهنگ هاش رو پاک کردم.
روز بعد، اولین پست مربوط به کنسرت رفتنم؛ را؛ در فن پیجم منتشر کردم و یک کنایه تلخی هم بهش زدم؛ نوشتم؛ وقتی هنرم؛ توی بک استیج؛؛ یک هنرمند مثلا مردمی جا ماند؛ وعکس کتابم؛ را هم گذاشتم.
این اولین بروز دلخوریم بود.
شروع کردم جنگی را؛ که حتی خودم هم تصورش را نمی کردم شعله اش زندگیم را بسوزاند؛ با هر پست و با هر کامنت؛ دلگیری من؛ بیشتر؛ میشد نسبت به اویی که صدایش برایم خاطره انگیز ترین بود؛ از طرفی او مشغول زندگی خودش بود؛ غافل از منی که با غرور له شده؛ یک طرف دیگر شهر بودم.
اولین کامنتها رو که دریافت کردم؛ بیشتر عصبی شدم.
تودیگه کی هستی؟
واقعا که چه حرفا.
اما من با قدرت بیشتری باهاشون دعوا میکردم؛ هر اتفاقی که در زندگیش میفتاد؛ میشد بهانه ای تو دستم و ساعت ها برای پست گذاشتن بهش فکر میکردم.
صفحه من که روزی صفحه کوچیک هواداری ازش؛ بود؛ حالا تبدیل به میدان جنگ طرفداران او شده بود.
جدیدا توی ویرگول عضو شده بودم؛ یک روز که هواداری از او به من توهین کرد و من را؛ به بدترین شکل قضاوت کرد که قلبم بیشتر شکست؛ با دستانی لرزان شروع به نوشتن کردم؛ مقالهای بلند و کوبنده، با جزئیات دقیق از آن شب.
واکنشها برای روحم زیادی گران آمده بودند؛ طرفداران او؛ که خودم هم روزی؛ جزوی ازشون بودم؛ بهم توهین میکردن.
اما دلخوری من همچنان رفع نشده بود؛ با اینکه هنوز هم صدایش را دوست داشتم.
و اما فهمیدم؛ قراره او در یک برنامه تلویزیونی زنده؛ در مورد آلبوم جدیدش صحبت کنه؛ همان لحظه یه فکری؛ به سرم زد.
به عنوان تماشاچی اسمم را به سختی در آن برنامه نوشتم و بالاخره؛ تقدیر یاسرنوشت بااو رو به رو شدم.
وقتی نوبت به سوالات مردمی رسید؛ با استرس زیاد؛ در حالیکه داشتم میمردم؛ دستم را بالا بردم؛ مجری؛ نگاهی به من انداخت و شور بختانه؛ میکروفون را به سمتم گرفت.
بفرمایید.
قلبم به شدت؛ در قفسه سینهام میکوبید؛ تمام چشمها به سمتم بود و او؛ با لبخندی دوستانه؛ بیخبر از همه جا؛ بهم نگاه میکرد.
و بالاخره؛ توانستم بر استرسم غلبه کنم ولب زدم؛ _آقای غفاری... ، من یک سوال از شما دارم؛ صدام کمی لرزید اما باهر سختی بود ادامه دادم؛ چند وقت پیش شما کنسرتی داشتید؛ من با کلی شوق و ذوق کتاب شعرم را براتون آوردم و خواستم بهتون تقدیم کنم؛ اما... مکثی کردم و به چشمان او خیره شدم؛ اما کتابم پشت صحنه جاموند؛ شما این موضوع رو خاطرتون هست؟
سکوت سنگینی در استودیو حاکم شد؛ و چهره اش درهم رفت.
بالاخره بعد از لحظه ای سکوت؛ ناچارا حرف زد؛ من... مکثی کرد؛ نه یادم نمیاد؛ کنسرت هام معمولا؛ خیلی شلوغ هستن؛ مردم هم خیلی بهم لطف دارن....
صدایش ناراحت به نظر میرسید؛ نه من دلم ناراحتی اورا نمیخواست؛ من فقط و فقط از او دلخور بودم؛ اما ادامه دادم؛ - پس یعنی کتابم عملاً گم شده؟
نگاهش را از من گرفت؛ _راستش رو بخواهید... من خیلی درگیر کارهای بعد از کنسرتم بودم.
حس تحقیر دوباره در وجودم زنده شد؛ کمی بلند و تند گفتم؛ اما من تابلو هایی رو دیدم که فن پیج ها دیگتون برای شما تهیه کرده بودند و شماهم با جان و دل پذیرفتید؟ یعنی یک اثر هنری که با تمام وجود براتون؛ نوشته شده برای شما اینقدر بی ارزشه؟
مجری میان صحبتم دوید؛ خانم سوالاتتون باید در مورد آلبوم جدید باشه.
لحظهای سکوت مطلق شد؛ نگاهی بهش انداختم؛ به چشمانش که پایین افتاده بود لب زدم؛ اوکی منم دیگه سوالی ندارم؛ و بحث به سمت دیگری روانه شد؛ همین.
ماجرا ابعاد رسانه ای پیدا نکرد اما روز بعد ایمیلی ناشناس به صندوق پستی من رسید که خیلی کوتاه؛ نوشته بود؛ خانم اگر مایل بودید برای صحبت با آقای غفاری؛ وقت تعیین کنید.
ایمیلم را از کجا آورده بودن؛ حدس زدم؛ باید از لیست دعوت آن برنامه برداشته باشند؛ بعد از چند روز تردید ایمیل زدم؛؛ بعد از چند روز بالاخره؛ قرار ملاقاتی گذاشته شد؛ آن هم کجا؛ در یک کافه ای؛ در شمال شهر تهران.
برای آن روز تیپ هنری زده بودم؛ تا موقر و آراسته جلوه کنم؛ سارافون سفیدی همراه با شومیز مشکی پوشیده بودم؛ فضای کافه آرام و شیک بود؛ بوی خوب؛ قهوه؛ پیچیده بود؛ او با یک تیشرت ساده و شلوار جین وارد شد.
لطفا صبر کنید...
