سلبریتی منفور من به قلم زهره پورصباغ

پارت یک :

نفس عمیقی کشیدم و آنی به سرفه افتادم.
بوی سیگار و عطر سرد و تلخی تمام فضا را پر کرده بود.
پشت صحنه سالن مرکزی خیلی شلوغ بود؛ افرادی رفت و آمد میکردن که از روی ظاهرشان میشد حدس زد عوامل فنی پشت صحنه باشند.
صدای همهمه و بلند افراد که آهنگی را همزمان با او همخوانی می‌کردند؛ پشت پرده به گوش می‌رسید.
ضربان قلبم تند شده بود و طعم دهانم تلخ.
نگاهی به کتابی که درون دستم بود انداختم.
با وسواسی که ساعت‌ها صرفش کرده بودم، کتاب کوچکم را داخل ساک هدیه جای داده بودم؛ با نوت کوچیکی برای او و تمام دنیایم در این نودصفحه خلاصه شده بود؛ شعرهایی که از ته دلم نوشته بودم و قرار بود تقدیم کنم به کسی که سال‌ها بود صدای او همراه شیرین ترین خاطراتم بود؛ از سال ها پیش زمانیکه تیتراژ زندگی هنوز تموم نشده پخش می‌شد و من خودم رو از هرجای خانه پای تلویزیون می‌رساندم تا صدای اورا بشنوم.
نامی که وقتی به زبان می‌آوردم، لبخند میزدم.
کنسرتش را رفته بودم؛ پلی لیست موسیقی گوشیم پر بود از آهنگ های قدیم و جدید او و شب‌ها قبل از خواب، ترانه‌هایش را زیر لب زمزمه می‌کردم.
حالا، فرصتی بود تا آن نوتی را که بانهایت احساسم برای او نوشته بودم به دستش برسانم.
دستم را به دیوار سرد پشت صحنه فشار دادم و نفس عمیقی کشیدم؛ دری که ورودی قسمت VIP را مشخص می‌کردند کمی باز بود و از آنجا افراد دیده می‌شدن.
نورهای رنگی، سالن را غرق در رنگ‌های شاد کرده بود و صدای جیغ و دست زدن به صورت مداوم بلندشده بود.
خانم شما اینجا چیکار میکنی؟
صدای بلند و جدی یکی از مامورین انتظامات، مرا از رویا بیرون کشید؛ مردی بلند قد با لباس سیاه و چهره‌ای سرد، مقابلم ایستاده بود.
آب دهانم را به سختی قورت دادم وبا تته پته گفتم م... من یه هدیه کوچیکی دارم برای آقای غفاری.... می‌خواستم بدم بهشون.
مرد مامور با بی‌حوصلگی به کتابم که داخل ساک هدیه بود نگاه کرد؛ نه فقط تیم خودشون می‌تونن برن داخل.
ناامیدی بهم هجوم اورد و لب گزیدم؛ ولی من به سختی تا اینجا اومدم؛ یه لحظه این رو بهشون میدم زود میرم.
نگاه سرد و بی‌تفاوتش امیدم را از بین برد؛ برو دختر جون؛ انشالا یه موقعیت دیگه؛ حالاهم اینجا واینسا برای من مسئولیت داره.
قلبم شکست و به سختی به سالن اصلی برگشتم و روی صندلی نشستم؛ جمعیت هنوز همان شور و هیجان را داشت، اما برای من، آن شور و هیجان رنگ باخته بود.
کنسرت به اوج خودش رسیده بود؛ او روی صحنه ایستاده بود؛ نورافکن‌ها او را احاطه کرده بودند و صدایش سالن را پر کرده بود؛ ومن از گوشه‌ای از سالن نشسته و او را تماشا می‌کردم؛ موهایش کمی آشفته بود و عرق روی پیشانی‌اش پیدا بود؛ چشمانم را بستم و به خودم گفتم خوب به صداش گوش کن؛ داری صدایش رو زنده میشنوی؛ خاطراتت واقعی شدن.