اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت شصت و یک :
سرم را بالا گرفتم و با اطمینانی که سال‌ها در وجودم مدفون مانده بود، ادامه دادم:
_هیچ کس هیچ‌کس نمی‌تونه جلوی من رو بگیره. نه قوانینشون. نه تهدیدهاشون. نه حتی پیامدهاش. این‌بار من تصمیم می‌گیرم.
کلماتم در فضای اتاق پیچید؛ محکم، بی‌بازگشت.
سامیار آهسته سر تکان داد.
_بله حق با شماست.
صدایش آرام بود، شاید کمی بم‌تر از معمول. چیزی در لحنش تغییر کرده بود؛ نه آن‌قدر که آشکا
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0عالی بود مثل همیشه خسته نباشید