اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت شصت و دوم :
اما سامیار برای من هرکسی نبود؛ نامش که در ذهنم می‌پیچید، چیزی در سینه‌ام نرم می‌شد، مثل برفی که زیر آفتاب نیمه جان اسفند آرام‌آرام آب شود. احساسم به او در آن لحظه گنگ و بی‌نام بود؛ نه می‌توانستم آن را عشق بخوانم و نه صرفاً دلبستگی. فقط می‌دانستم حضورش در جهان من معنایی دیگر داشت.
و همینطور سامیار همیشه در تیررس نگاه من بود؛ جرئت نمی‌کرد قدمی خطا بردارد. اما آذر. نسبت به او حس خوبی
لطفا صبر کنید...
نسیم
0این برآورده کردن آرزو برای برفین دردسر میشه یعنی؟🥲