خنا به قلم حنانه بامیری
پارت صد و هفده :
کوهیار دستش را بالا آورد. فرصت نفس کشیدن هم نداد. ثانیه‌ای بعد صورتم از ضرب شستش سوخت؛ نه فقط پوست، استخوان هم لرزید. طعم آهن نشست ته گلویم.
– کثافتِ حروم‌زاده!
دندان‌هایش را به هم سایید.
– چاک دهنتو آب بکش.
خم شد. آن‌قدر نزدیک که نفس‌های عصبی‌اش مستقیم خورد به صورتم. می‌سوزاند. بوی خون می‌داد و چیزی بدتر از خون؛ بوی جنونِ مهار نشده. توی گوشم آرام، کش‌دار انگار که داشت لذ
لطفا صبر کنید...
